Koleje Śląskie AR – rozszerzona rzeczywistość jako nowy interfejs informacji kolejowej

01 Kontekst i wyzwanie

Pasażer kolei regionalnej zadaje zwykle dwa pytania: kiedy przyjedzie mój pociąg i dlaczego się spóźnia. Na pierwsze odpowiadają rozkład, tablice i komunikaty głosowe. Drugie pytanie zostaje często bez odpowiedzi. Podróżny widzi kilkanaście minut opóźnienia, ale nie wie, czy chodzi o awarię, interwencję służb, czy zdarzenie na szlaku, a więc nie wie też, czy warto czekać, czy szukać innego połączenia.

Stacja ma przy tym stałą, fizyczną infrastrukturę informacyjną: tablice z nazwą, oznakowanie peronów, gabloty. Jej zmiana jest kosztowna i powolna, a dane o ruchu pociągów zmieniają się w ciągu dnia wielokrotnie. Wyzwanie polegało więc na tym, by powiązać to, co podróżny ma przed oczami, z dynamiczną informacją pasażerską. I to bez dokładania nowych tablic i bez zmiany istniejącego oznakowania stacji.

02 Nasza rola i rozwiązanie

To case technologiczny, realizowany przez Runvido, a nie zlecenie drukarskie Wielkiej Reklamy.

Co wykonaliśmy. Dla Kolei Śląskich rozwijaliśmy aplikację Koleje Śląskie AR. Jej główna funkcja była prosta w obsłudze: podróżny kierował aparat telefonu na nazwę stacji lub przystanku, aplikacja rozpoznawała to miejsce i wyświetlała informację o spodziewanym przyjeździe pociągu oraz o przyczynie opóźnienia, jeśli taka informacja była dostępna.

Po naszej stronie były:
- mechanika rozszerzonej rzeczywistości i rozpoznawania obrazu, która łączyła fizyczne oznakowanie z treścią cyfrową,
- warstwa prezentacji danych o kursach i utrudnieniach w aplikacji mobilnej,
- integracja aplikacji z systemami informacji o kursach, opóźnieniach i przyczynach utrudnień,
- rozwój i utrzymanie rozwiązania przez okres współpracy.

Czego nie wykonywaliśmy. Nie byliśmy źródłem danych o ruchu pociągów ani nie prowadziliśmy systemów dyspozytorskich przewoźnika. Nie projektowaliśmy, nie drukowaliśmy i nie montowaliśmy tablic z nazwami stacji. Aplikacja korzystała z istniejącego oznakowania. Nie odpowiadaliśmy też za treść komunikatów o utrudnieniach: ich przygotowanie należało do przewoźnika i jego personelu.

03 Jak pracowaliśmy

Przy aplikacji pasażerskiej najważniejsze było to, by droga od zdarzenia na kolei do ekranu telefonu była jasna. Informacja o zdarzeniu, na przykład o interwencji służb, trafiała od personelu kolejowego do centrali, między innymi w postaci komunikatów SMS. Z centrali dane były dalej udostępniane w kanałach cyfrowych, a aplikacja Koleje Śląskie AR prezentowała je podróżnemu w kontekście konkretnej stacji.

Takie rozwiązanie wymaga rozdzielenia dwóch warstw. Pierwsza jest stała: rozpoznanie miejsca, w którym stoi podróżny. Druga jest zmienna: kursy, opóźnienia i przyczyny utrudnień. Dzięki temu informację można było aktualizować po stronie danych, a fizyczne oznakowanie stacji pozostawało bez zmian. To ten sam model, który w innych projektach Runvido stosujemy do materiałów drukowanych. Nośnik pozostaje taki sam, a treść cyfrową można wymienić.

Aktualność wyświetlanej informacji zależała od tego, kiedy dane trafiły do systemu centralnego i jak często były z niego pobierane. Dlatego opisujemy ją jako spodziewany przyjazd i bieżący komunikat o utrudnieniu, a nie jako gwarantowany parametr techniczny.

Współpraca trwała około pięciu lat i zakończyła się za porozumieniem stron. W tym czasie aplikacja była rozwijana równolegle z systemami informacyjnymi przewoźnika.

04 Efekty

Podróżny dostał nowy, interaktywny kanał informacji: zamiast szukać kursu w rozkładzie, kierował telefon na nazwę stacji, przy której stał. Najważniejszą wartością była przyczyna opóźnienia, czyli kontekst, którego zwykle brakuje na tablicach i w krótkich komunikatach. Dla przewoźnika rozwiązanie oznaczało możliwość pokazywania zmiennych danych w miejscu, w którym pasażer ich potrzebuje, bez zmiany oznakowania stacji.

Nie podajemy liczby pobrań, użytkowników ani wskaźników satysfakcji.

05 Co nas wyróżniło

W większości projektów Runvido rozszerzona rzeczywistość ożywia materiał reklamowy: ulotkę, plakat albo nadruk. Tutaj tym samym mechanizmem posłużyła infrastruktura informacyjna kolei, a treścią były dane operacyjne, a nie film promocyjny. Połączenie rozpoznawania obrazu z integracją danych o ruchu pociągów sprawiło, że zwykła tablica z nazwą stacji stała się punktem wejścia do aktualnej informacji. Podobną logikę zmiennej treści przypisanej do stałego nośnika stosowaliśmy w projekcie dla InterRisk, gdzie jedna ulotka prowadziła do właściwego agenta w regionie. Doświadczenie z integracjami i budową aplikacji webowych i mobilnych wykorzystujemy w projektach, w których fizyczne miejsce ma prowadzić do aktualnych danych.